Van piekstress tot festivalhigh: waarom ik dit elk jaar weer doe

Sinds 2017 ben ik als fotograaf verbonden aan de Rijnweek. En als je denkt dat zoiets alleen die ene week in juli speelt, nee. We zijn er het hele jaar mee bezig. Vergaderingen, planning, draaiboeken, contact met artiesten, sponsoren, vrijwilligers. Het loopt in een rustig tempo door, met af en toe een sprintje.

En dan komt maart.

In maart kantelt er iets. Opeens gaat alles tegelijk. Programmering wordt definitief, communicatie schiet op gang, deadlines stapelen zich op, sponsor-evenemtenten moeten geregeld worden, en voor je het weet zit je in een soort tunnel waarin je regelmatig denkt: jeetje, hoe gaan we dit weer voor elkaar krijgen? De stress neemt toe, de to-do lijst groeit harder dan je ‘m afstreept, en net voor de Rijnweek zelf zitten we altijd op piekstress. Elk jaar opnieuw. Elk jaar denk ik even: gaat dit echt lukken?

En dan is het opeens de week van de Rijnweek.

Als team lopen we een rondje over het terrein, checken we alles backstage, of alles klaar staat voor ons om ons werk als media en PR team goed te kunnen doen. Samen eten voor het losbarst en dan opeens sta ik tussen en voor 10.000 mensen die uit hun dak gaan, en dan valt alles weg. De stress, de twijfel, en de groepsapp van de Rijnweek wordt weer stil… want alles loopt zoals het moet. Wat je dan voelt is moeilijk uit te leggen aan iemand die het nooit heeft meegemaakt, een soort high die de hele week aanhoudt en waar je nog dagen op teert. Dat is waar je het voor doet.

En dan zijn er de verhalen. Dingen die je nergens anders meemaakt. Zoals die keer dat Kraantje Pappie met zijn vrachtwagen vaststond in de blubber omdat het zo bizar hard geregend had, en dat er iemand twee mensen regelt die zware tractoren hebben om de vrachtwagen los te trekken, of het met zijn allen late doorwerken na alle optredens om je beeldmateriaal voor de volgende dag klaar te hebben. Dat soort momenten vergeet je nooit meer, en het zijn precies die anekdotes die we het jaar daarop weer aan elkaar vertellen als we beginnen aan een nieuwe editie.

Dit jaar verheug ik me extra op Jan Smit. Want als er één rasentertainer in dit land rondloopt, is het Jan. Goedlachs, bereid om mee te werken, altijd in voor de beste foto. Dat soort artiesten maken het werk van een fotograaf alleen maar mooier — je hoeft niet te trekken aan een moment, het komt vanzelf.

Dus ja, in maart dacht ik: hoe gaan we dit redden. En in juni zal ik weer wat onrustige slapen. Maar in juli sta ik weer klaar met camera en team Media tussen het publiek, en dan kijk ik om me heen en weet ik precies waarom ik in 2017 ja heb gezegd — en elk jaar daarna opnieuw.

Tot 3 juli. ☀️